Cała recenzja na 3k10.pl

Szczegóły na 3k10.pl

Pomyślałem sobie, że ponieważ jest to setna notka na moim blogu, pozwolę sobie na poluzowanie zasad i otwarcie, bez ogródek napiszę, dlaczego moim zdaniem pisanie na własnej stronie jest znacznie lepszym pomysłem, niż współtworzenie większego serwisu – zwłaszcza, jeśli chodzi o gry fabularne. Jeśli więc jesteś, Drogi Czytelniku, przedstawicielem jakiejś witryny, która ma milion odwiedzin miesięcznie, dziennikarskie plakietki i smycze, patronaty, punkty oraz profesjonalną redakcję i korektę i zamierzasz traktować poniższe słowa bez przymrużenia oka, bądź ostrożny! Bardzo łatwo możesz podnieść sobie ciśnienie, wpaść w pułapkę i napisać jakiś jadowity komentarz, którym przejmę się o tyle, że go sobie po prostu usunę.

Redakcja redakcji nierówna. Decydując się na upublicznienie owoców swojej pisarskiej pracy za pośrednictwem jakiegoś portalu fantastycznego tak naprawdę kupujesz kota w worku. Czasami możesz mieć szczęście, trafić na dobry dzień normalnie znudzonego redaktora albo jeszcze większy fart – na osobę z dobrymi chęciami, odrobiną wolnego czasu, dużym doświadczeniem i cierpliwością. Taki redaktor zaopiekuje się Twoim tekstem, wypunktuje dobre i złe strony, poprosi o poprawienie niektórych fragmentów, a potem o akceptację całości. Dla młodego, niedoświadczonego autora to fantastyczna sprawa! Pamiętam, ze swoich początków, jak wielką pomocą były dla mnie uwagi Trzewika, Michała Oracza, Bryana, czy Maćka Szaleńca. Poważnie, dobry redaktor to prawdziwy skarb, dla portalu internetowego chyba większy, od tuzina newsmanów.

Niestety, masz małe szanse, że trafisz na kogoś takiego. Twój tekst albo wyląduje w spamie albo w kolejce „na później” (ostatecznie i tak w spamie, kiedy zaczniesz się dopytywać o postęp redakcji swojego artykułu). Leniwy redaktor wrzuci go na stronę bez przeczytania. Nawet, jeśli coś poprawi, możesz pomarzyć o konstruktywnych uwagach – poprawi literówki, dopasuje formatowanie i opublikuje. Jeśli będziesz mieć pecha, tekst pojawi się w oryginale, a wszelkie błędy będą wyłapywać czytelnicy. Skoro więc publikując w serwisie nie masz nawet szansy na porządną redakcję, czemu nie dołączysz do blogosfery RPG?

A tak, liczniki odwiedzin. Duży serwis to duża liczba odwiedzin, komentarze, uwagi, celne spostrzeżenia. To chyba najzabawniejszy mit – jeśli witryna ma powiedzmy 40 tys. odsłon dziennie, ciekawe jak duża jej część będzie dotyczyć Twojego tekstu? * Ludzie wchodzą na takie strony z Google szukając informacji o jakiejś grze, książce, czy komiksie. Część włazi od razu na forum, mając gdzieś świeżo dodany tekst z działu RPG. Odsetek odwiedzających, którzy klikną w Twój artykuł, przeczytają go od deski do deski i skomentują, raczej nie będzie zbyt wysoki. * * Decydując się na publikowanie na blogu masz większą szansę, że Czytelnicy będą fanami RPG, przeczytają tekst i skomentują go. Jeśli profesjonalny serwis nie oznacza większej czytelności, może warto dołączyć do blogosfery RPG?

Może nie bardzo widzi ci się towarzystwo prostaków, którzy wrzucają na bloga zdjęcia gołych piersi albo inne bezeceństwa? Blogosfera ma to do siebie, że sama się doskonale reguluje. Jeśli kojarzysz czyjeś wpisy jako beznadziejnie głupie, nie odwiedzasz jego strony. W przypadku dużego serwisu nie dość, że taki głąb może być Twoim redakcyjnym kolegą, to w dodatku regulamin zabroni Ci wypowiadać się o jego dziełach negatywnie. Blogując możesz mieć gdzieś Oficjalną Wykładnię, Misję i Wspólne Stanowisko. Ba, możesz krytykować, ile wlezie! * * * Na dodatek, jeśli sam (sama) chcesz publikować notki z ilustracjami gołych babek, nikt Ci nie zabroni, nie obruszy się, co najwyżej będziesz mieć kilku Czytelników. Albo żadnego.

Decydując się na założenie własnego bloga o RPG nie stajesz się jednym z wielu szarych użytkowników, ani aspirantem próbującym wbić się do zamkniętej grupy. Tak samo, jak użytkownicy dużych serwisów, często się ze sobą nie zgadzamy, polemizujemy, kłócimy się i flejmujemy. Są wśród nas takie znamienite osobistości jak Permanentnie Zbanowany Pan Adrian, ale oprócz niego na blogach publikuje też sporo normalnych ludzi. Jak pokazują agregatory (np. Polskie Blogi RPG), przekrój tematów jest tak wielki, że odnajdzie się tu każdy – niezależnie od tego, czy chce pisać o kotkach, stosunkowi cycków na biceps w ilustracjach podręczników RPG, czy też po prostu, publikować przygody. Co więcej, ilość materiału jaka pojawia się w blogach bije na łeb to, co jest w ostatnim czasie wrzucane na „profesjonalnych” witrynach. W dodatku, spora część to całkiem fajne teksty – może nie mają po 20k znaków, ale czy takie teksty mają rację bytu gdziekolwiek indziej, niż na papierze?

Na koniec kwestie techniczne. Blog to własny nagłówek, nazwa strony, layout, własny styl. To możliwość ustalenia indywidualnego cyklu publikacji, zaplanowania nawet stu notek do przodu. Pojawią się wtedy, kiedy będziesz chcieć, a nie jak redaktor kliknie z łaski swojej przycisk, po miesiącu przypominania się na maila i PW.

Dołącz do nas!

* Jeśli interesuje Cię, ile osób odwiedza taki statystycznie przeciętny blog, jak mój, oto statystyki: ok. 3 tys. odwiedzin miesięcznie (czyli ~100 dziennie), 8 komentarzy na wpis.

* * Nie, nie mam pod ręką żadnych statystyk ani dowodów. Wnioskuję po tym, co widzę – jak wiele komentarzy (a raczej ich brak) pojawia się pod tekstami i po tym, kto dzieli się uwagami (czyli 3k10 tych samych osób)

* * Pod warunkiem, rzecz jasna, że nie zaczniesz walić oszczerstwami na lewo i prawo, ale przyjmuję, że każdy, kto decyduje się na publikowanie swoich tekstów ma dość oleju w głowie, by zachować zdrowy rozsądek podczas krytyki.

Moim zdaniem najprostszym rodzajem mechaniki, jaki można wykorzystać w grze jest rzut poniżej określonej wartości. Cecha z przedziału 1-20 testowana rzutem k20, umiejętności o wartości od 0% do 100% sprawdzane przy pomocy k100, itd. * Przy takim rozwiązaniu od razu widać, jakie szanse ma bohater. Jeśli MG stwierdzi, że gracz musi zdać trudny test (np. z modyfikatorem -10%), szanse na zdanie rzutu zmniejszą się tak samo niezależnie od tego, czy bohater ma umiejętność na poziomie 40%, czy 90%. Oczywiście, liniowo rosnąca szansa sukcesu nie zawsze jest tym, czego potrzebuje autor. Jeśli założeniem jest częstsze występowanie wartości średnich, niż skrajnych wyników, trzeba skorzystać z innej metody (np. sumy na 3k6 porównywanych z wartością współczynnika), jednak w takim wypadku trzeba będzie się trochę pomęczyć z przeliczeniem prawdopodobieństwa sukcesu i dopiero na tej podstawie opracowywać reguły dotyczące stopni trudności, sukcesów, itd.

Zastosowanie rzutu k100 przy testach nie wyklucza możliwości rozbudowania mechaniki o dodatkowe zasady, umożliwiające graczom zabawę systemem przy tworzeniu i rozwoju bohaterów, utrudnia je jednak w pewnym stopniu. Zaleta może umożliwić przerzucenie testu, dodać jakąś wartość do umiejętności albo podmienić na czas rzutu wartość jednego współczynnika poziomem innej cechy, ostatecznie wpłynąć w taki sam sposób na test przeciwnika. W wielu grach wykorzystujących bardziej skomplikowane sposoby rozstrzygania testów użyte są dokładnie te same metody, jednak dla przeciętnego gracza bardziej atrakcyjne mogą być te drugie. Przykładowo, w systemie opierającym się na pulach kości, zmniejszenie minimalnego wyniku, jaki trzeba uzyskać, by zaliczyć wynik na kostce jako sukces działa podobnie, jak zwiększenie wartości współczynnika o konkretną wartość. Podobnie działa dorzucenie kolejnej kości do puli, czy też przerzut wszystkich wyników, na których wypadło „1”. Jeśli za system bierze się drużyna, która nie ma za grosz zapędów powergamerskich, system oparty na pulach sukcesów może się jej automatycznie wydać bardziej atrakcyjny. Co innego, gdy ma się do czynienia z grupą lubiącą pogrzebać w zasadach – gracze od razu wyłapią, które opcje są najbardziej opłacalne, jakie zalety najmocniej zwiększają szansę uzyskania sukcesu. Tworząc własną grę lepiej przyjąć, że odbiorcy będą należeć do tej drugiej grupy, dlatego też warto zastanowić się, czy skomplikowany mechanizm rozstrzygania testów nie okaże się przypadkiem gwoździem do trumny systemu?

* Oczywiście, można zastosować prostsze metody (np. rzut monetą, 1k6) i na pewno sprawdzą się znakomicie w pewnych przypadkach, nie sądzę jednak, by osoby tworzące gry o takich regułach potrzebowały jakichkolwiek porad.

Tutaj widzimy Nemesis:

Natomiast tutaj jest już Nemezis:

W dodatku informacja o tym, że wydajemy Nemezis po angielsku pojawiła się z wielodniowym opóźnieniem! Uprzedzam, nie przyjmuję do wiadomości tłumaczenia, że GP wychodzi co miesiąc – to już nie mój problem. Uważny czytelnik na pewno zauważy też jadowite szpile, wbijane w powyższym tekście pod płaszczykiem szczerych gratulacji. Zaiste, czego innego mogłem oczekiwać po złośliwej i wrogiej ekipie Wydawnictwa Portal!?!?

Oczywiście dał się też zauważyć brak recenzji Nemezis w najnowszym GP. Po ostatniej, specyficznej recce Światotworzenia spodziewałem się, że nikt nie podejmie się próby obsmarowania mojego settingu, ale pewności nie miałem.

Rzecz jasna podejrzewam, że w ramach zemsty, w kolejnym GP pojawi się bardzo negatywna recenzja tego settingu.* Ale tutaj chyba nikt po bucach z Portala niczego innego się nie spodziewa, więc akurat takiej recenzji się nie boję.

* Przecież nie bez powodu Trzewik ujawnia, że pisze kampanię SF na 3k20!

Kryształy Czasu

Wiem, że dla wielu osób KC to koniecznie trzycyfrowe cechy, kalkulator w dłoni, liczenie biegłości oraz pancerze jednocześnie odbijające i pochłaniające ciosy. Dla mnie cała ta matematyka KC była stanowczo zbyt skomplikowana. W czasie, kiedy przekonałem znajomych do spróbowania sił w Kryształach Czasu wychodził WFRP, więc po jednej, wyjątkowo nieudanej sesji nigdy więcej nie sięgnęliśmy po dzieło pana Szyndlera. Szkoda, bo świat reptilionów, agawy, smoków błotnych, malauków i sharanów wydawał mi się bardzo nośny – co prawda były w nim hobbity, elfy i krasnoludy, ale były tylko jednym z elementów KC, nie jedynym.

Gdyby jakieś wydawnictwo ogłosiło zamiary wydania nowej edycji KC, kupiłbym ją w ciemno (po cichu licząc, że opisu świata będzie znacznie więcej, niż mechaniki, ale nie mógłbym sobie odmówić przyjemności postawienia Kryształów na półce). Liczyłbym tylko na przemodelowanie mechaniki (przeżyłbym nawet d20, choć wolałbym BRP, GURPS, czy jakąś nową, zaprojektowaną na miarę) i zachowanie ilustracji Jarosława Musiała. Po cichu marzę sobie o przepisaniu Kryształów Czasu jako settingu pod SWEX, ale zdaję sobie sprawę, że ze względu na osobę autora, szanse na to są zupełnie zerowe.

Cyberpunk 2020

To, co zrobiono z trzecią edycją tej świetnej gry zakrawa o pomstę do nieba. Oprawa graficzna wykorzystująca lalki G. I. Joe, fatalny skład, praktyczne zdewastowanie i przepisanie świata na nowo – CPv3 to jedna z najgorszych gier fabularnych, jaką w życiu widziałem. Mogła zostać wydana jako autorka (i pewnie zapomniana, wespół z dziesiątkami innych, marnych systemów), ale nie jako podręcznik wyceniany na kilkadziesiąt dolarów.

Cyberpunkowi faktycznie potrzebna była solidna przebudowa, ale o ile świat wystarczyło popchnąć do przodu jako alternatywną rzeczywistość (autorzy kolejnych edycji Shadowruna wydają się radzić z tym całkiem dobrze), o tyle mechanika wymagała już solidniejszych przeróbek. Niestety, wyszło odwrotnie – system to dobrze znany Fuzion, natomiast świat… Cóż, wolę już Night City roku 2020, modemy na kabel i 64MB dyski twarde. Nową edycję CP2020 widziałbym najchętniej jako setting do wspomnianego wcześniej SR (koniecznie z zapierającą dech w piersi oprawą graficzną) albo do innej, uniwersalnej mechaniki (niekoniecznie SWEX). Absolutnie bezwzględnie w twardej oprawie, z kosmicznymi, kolorowymi grafikami, masą arsenału do wyboru, setkami wszczepów… Fajnie by było, gdyby ktoś zrobił z CP2020 to, co Paizo zrobiło z d20 tworząc Pathfindera.

Star Wars d6

Mój ulubiony system przed długie lata. Prosta, intuicyjna mechanika sprawiała co prawda problemy z doświadczonymi postaciami, ale była tak fajna, że nie wyobrażałem sobie nigdy SW na innej, niż d6. W ciągu lat istnienia edycji d20 wydawanej przez WotC tylko utwierdziłem się w tym przekonaniu – 10-poziomowy Jedi, Szmugler 6/ Żołnierz 4 i inne tego typu wynalazki zupełnie do mnie nie przemawiały. Co innego oprawa graficzna, ale w przypadku Star Wars wystarczy powycinać kadry z filmów i komiksów.

Marzy mi się nowa edycja, na zmodyfikowanym, dopieszczonym d6. Takim, który uprości testy rozwiniętych postaci (turlanie 20k6 i sumowanie wyników może jest epickie, ale strasznie powolne), usprawni pojedynki na miecze świetlne, doprowadzi do porządku reguły Mocy. Chciałbym, by taki system był oparty wyłącznie na epizodach I-VI, bez książkowego szajsu i innych wynalazków EU. Teoretycznie, po rezygnacji Wizardów z licencji na SW istnieje szansa, że powstanie nowa edycja, na zupełnie innej mechanice, ale niestety wątpię, czy będzie to akurat podręcznik wydany przez WEG.

Zabierając się za projektowanie scenariusza zawsze staram się nakreślić szkic fabuły, najważniejsze wątki, kilka pobocznych (awaryjnych), do tego lokacje i osobistości, jakie będą pojawiać się w trakcie gry. Najmniejszą wagę przywiązuję do fabuły – muszę wiedzieć, co stanie się w pierwszej scenie, o czym będzie traktowała przygoda oraz jaki będzie prawdopodobny przebieg sesji (grając w stałych ekipach nie był to zbyt wielki problem). Moim prawdziwym konikiem są postaci tła – jeśli tylko mam czas, rozpisuję dokładne ich charakterystyki, wymyślam cele, motywacje, zupełnie jakby były to postacie graczy – i prawdę mówiąc, tak traktuję ważniejszych NPCów. Jeśli grupa pokrzyżowała plany jakiemuś wpływowemu szlachcicowi dbam o to, by prędzej czy później zemścił się na niej w jakiś perfidny sposób – niekoniecznie posyłając bandę zabójców, czasem wystarczały mniej krwawe metody. Gdy grupa zaprzyjaźnia się z przygodnie napotkanym minstrelem, po kilku miesiącach może usłyszeć w karczmie ułożoną przez niego piosenkę o wspólnie przeżytych przygodach. Kiedy podczas dłuższej kampanii bohaterowie zatrzymują się w jakimś miejscu na dłużej, tworzę siatkę powiązań, nazywam wszystkie charakterystyczne postacie, a potem puszczam całość w ruch. Gracze nie tylko poznają imię karczmarza, ale również są gośćmi na weselisku jego córki. Nieraz są proszeni o pomoc przez kowala (ale nie do eksterminacji gigantycznych szczurów, prędzej do malowania domu, sprowadzenia medyka, uleczenia rany dłoni), urządzają sobie nawzajem urodziny – krótko mówiąc, sprawiam, że ta społeczność żyje, zmienia się wraz z postaciami graczy. Nie wiem, czy drużyna odbiera to jako dobrą, czy też złą cechę w moim mistrzowaniu, nie interesuje mnie to za bardzo. Opiekuję się bohaterami niezależnymi dlatego, że sprawia mi to masę frajdy.

Prowadząc nie staram się odcinać od NPCów, zastanawiać się nad ich decyzjami surowym, analitycznym okiem. Przyjmuję raczej postawę gracza, staram się odegrać zachowanie postaci niezależnej. Jeśli NPC to głupek, postępuje głupio. Jeśli jest wrednym spryciarzem, oszukuję drużynę (pod warunkiem, że pozwoli się oszukać). Jeśli jest wyjątkowo potężnym skubańcem i wie, że ma przewagę, rozbija grupę w drobny mak. Tutaj czasami pojawia się problem – niektórzy gracze chcą zawsze być górą i każdą sesję, w której drużyna ponosi jakąś porażkę odbierają negatywnie, ale staram się ich unikać kiedy tylko mogę. Sam, jako gracz, lubię ryzykować, co często obraca się przeciwko mnie (pech na kościach potrafi zniszczyć najpiękniejszy plan). Nie obrażam się jednak na prowadzącego, resztę ekipy, czy kości. To normalne, że nie zawsze wszystko musi się udać – gdyby tak było, cisnąłbym kości w kąt i grał narracyjnie (albo cisnął w kąt RPG i przerzucił się na gry komputerowe). Jako MG egoistycznie zakładam, że każdy z uczestników sesji potrafi odciąć się od porażek swojego bohatera. Raz na jakiś czas spotykam jednak gracza, który obraża się, gdy NPC jest górą. Wówczas wyłazi największa wada mojej metody –nie potrafię podkładać się postaciami tła w każdej sytuacji, więc prędzej czy później jakaś postać odnosi spektakularną klęskę (życie rzadko, częściej rozmaite zasoby – złoto, wpływy lub sojuszników). Stąd tylko krok od siarczystej kłótni i tylko trzy kroki od rozłożenia kampanii. Cóż, takie ryzyko zawodowe.

Miałem kiedyś w planach publikowanie co jakiś czas linków do stron, które lubię odwiedzać. Skończyło się na jednym odcinku (choć możliwe, że były dwa, a jeden z jakiegoś powodu usunąłem). Poniżej przedstawiam krótko cztery w miarę nowe (przynajmniej dla mnie ) blogi, jakie moim zdaniem warto dodać do obserwowanych albo ulubionych.

Archeopteryks – niestety, dość rzadko aktualizowany. Zapowiadał się dobrze, ale nie wiem, czy nie będzie przypadkiem blogiem o flejmach.

Bunkier RPG – na razie kilka wpisów, ale blog zapowiada się ciekawie. Wygląda na kolejną stronę weterana RPG, który po latach przypomniał sobie o ukochanym hobby.

Meblościanka pełna gier –  warto od czasu do czasu zajrzeć, może trafi się wpis Drozdala, niestety styl nida jest dla mnie mocno toksyczny i ciężko mi przyznać mu rację nawet, jeśli pisze mądrze i rozsądnie.

RPG Kepos – Skryba fajnie pisze. Konkretnie, bez lania wody, w dodatku tłumaczy ciekawe materiały.

Podręczniki RPG to specyficzne książki. Warsztatowo nierówne, często fatalne, ale zły język nie uniemożliwia im stanie się popularnymi. Równie wyjątkowe są przedstawione w nich światy – nie ma w nich miejsca na jedną potężną opowieść z rozmachem, która wywróci założenia do góry nogami i obróci w ruinę ustalony porządek. Jednostki są w stanie jedynie walczyć w imieniu obrony status quo – jeśli tego nie zrobią, świat się zmieni, ale będzie to katastrofa, tryumf zła, upadek cywilizacji, czy też prawdziwa apokalipsa, po której nie pozostanie kamień na kamieniu. Oczywiście, uogólniam, w wielu systemach nie ma w ogóle przewodniego konfliktu, a świat zmienia się niezależnie od woli graczy – niemniej, mało który RPG oferuje możliwość przeżycia epickiej kampanii, porównywalnej z Władcą Pierścieni, Innymi Pieśniami, czy Kronikami Amberu.

* * *

RPG to bardzo wydajna rozrywka. Jeden podręcznik wystarcza na całe lata gry (i tak było, z WFRP, CP2020, czy ZC). Wystarczy nieco wolnego czasu, grupa graczy chętnych na sesję i odważny osobnik, który poświęci się i przejmie funkcję prowadzącego. Co zatem sprawia, że ludzie (w tym ja) sięgają po kolejne książki, tylko po to, by po przeczytaniu odstawić je na półkę? Nie wierzę w to, że gracze i MG kupują je z zamiarem sprawdzenia w praktyce, ale treść tych gier sprawia, że pozostają przy innych systemach. Myślę, że po części „winna” jest oprawa graficzna – sam naciąłem się na Rogue Traderze, ciągle chodzi mi po głowie prześliczny Pathfinder. Po trochu może być to kwestia reklamy – znajomych, opinii na forach, czy samych zajawek publikowanych przez wydawców. Można kupić system „na później”, by potem o nim zapomnieć. W jakimś stopniu jest też odpowiedzialna sama mentalność graczy, zwłaszcza starszych stażem – gdy wychodził WFRP chłonęło się każdą informację na temat gier fabularnych (i ciągle było ich za mało). Teraz, gdy niegdyś niedostępnych dóbr jest pod dostatkiem, a na dodatek mamy nieco grosza w portfelu, ciężko jest odmówić sobie przyjemności zdobycia nowej gry. Dla jakiejś grupy ważna jest też pewnie idea wspierania swojego hobby – „nie lubię space opery, ale kupię Nemezis, bo dzięki temu GRAmel może wyda moje ukochane Deadlandsy”. Na końcu, w jakimś stopniu na wielkość kolekcji wpływają sentymenty – kupuję nową edycję super systemu, bo lubiłem wersję X, więc nawet jeśli nie zagram w X+1, to i tak miło będzie zobaczyć ją na półce.

Choć wszystkie te powody pewnie dotyczą mnie w jakimś stopniu, z mojego punktu widzenia najważniejszym jest po prostu radość z lektury podręcznika. Wychwytywanie ciekawych zasad, porad dotyczących grania i prowadzenia, dziur w mechanice, fajnych pomysłów fabularnych, interesujących miejsc, organizacji, postaci tła, bestii, legend i ważnych konfliktów. Próby wyobrażenia sobie sesji w nowym systemie – czy będzie inna, niż wcześniej poznanych gier? Nie muszę poprowadzić kampanii w każdym systemie, by nie żałować zakupu. Gra fabularna to mimo wszystko książka.

* * *

Tak, wiem, gry są do grania, nie do czytania.

Tak się jednak dziwnie składa, że RPG są okropnie przegadane. Gdyby chodziło wyłącznie o granie, spokojnie można by wywalić 2/3 podręcznika i zostawić tylko suche instrukcje ze szczątkowym opisem świata. Ponieważ jednak autorzy podręczników starają się nie tylko pokazać, jak się gra (zresztą z różnym skutkiem), ale też jak wyglądają wykreowane przez nich światy, tym samym dogadzając MG nie tylko jako prowadzącym, ale również jako czytelnikom, nie widzę problemu w ograniczeniu się do samej lektury.

Zdjęcie pochodzi z bloga Atlas Games.

Czas dostawy był całkiem niezły – dwa tygodnie, przy czym w opisie sklep deklaruje się dostarczyć podręczniki w czasie 5-7 dni roboczych. Trzy dni obsuwy (pewnie za sprawą Urzędu Celnego) to nic strasznego, zatem czas dostawy liczę na plus.

Drugi plus leci za cenę przesyłki – transport dwóch podręczników kosztował mnie około 9 dolców. Z takim czasem realizacji wygląda to znacznie lepiej, niż NKG, czy Amazon.com. Co prawda Amazon.co.uk bije na łeb wszystkich darmową przesyłką powyżej 25 funtów, ale tam akurat Pendragona raczej bym nie znalazł.

Minus za zabezpieczenie przesyłki. Podręczniki były opakowane w fajny karton, ale zostawiono im nieco luzu, przez co dolna krawędź grzbietu okładki kampanii trochę się obtłukła. Podejrzewam, że po części to wina Poczty Polskiej, ale sklep mógłby wrzucić tam nieco folii bąbelkowej albo jakiś styropianowy separator.

Plus za jakość samych podręczników. To żaden druk na laserówce – czarne jest bardzo czarne, białe jest białe (a nie szare). Co prawda nie wiem, jak sprawdzi się klejenie, ale wygląda bardzo solidnie. Co prawda książki nie mają jeszcze prostych stron (co widać na załączonym niżej zdjęciu), ale myślę, że po przygnieceniu 15 kg podręczników do D&D wyprostują się bardzo szybko.

Podsumowując, moim zdaniem warto. Co prawda obtłuczony grzbiet to wielki mankament (gdybym zdecydował się sprzedawać Pendragona za jakiś czas na Allegro), ale ciężko powiedzieć, czy to jednostkowy wypadek, czy reguła. Zawsze można skontaktować się ze sklepem przed wysyłką i poprosić o jakieś lepsze zabezpieczenie (co prawda nie wiem, czy w ogóle by ktoś wziął to pod uwagę, ale jakieś szanse zawsze są). Nie kupiłbym w DrivethruRPG książek, które można tanio zdobyć np. na Noble Knight Games, ale rzadsze, które na licytacjach osiągają astronomiczne ceny już tak.

Poniżej kilka zdjęć podręcznika podstawowego: